blog

(4) Dinsdag 25 september 2007: Sadia

Blogs

Géé kippetje gegeten in Chapeco, maar wel een heleboel kippetjes gezien. In het stadium voordat ze worden opgegeten. We zijn vandaag op bezoek geweest bij de slachterij en vleesfabriek van Sadia in Chapeco. Of het komt omdat wij Europeanen zijn en zij een goede indruk willen achterlaten, of dat ze écht zoveel hygiënemaatregelen hebben weet […]

Géé kippetje gegeten in Chapeco, maar wel een heleboel kippetjes gezien. In het stadium voordat ze worden opgegeten.

We zijn vandaag op bezoek geweest bij de slachterij en vleesfabriek van Sadia in Chapeco. Of het komt omdat wij Europeanen zijn en zij een goede indruk willen achterlaten, of dat ze écht zoveel hygiënemaatregelen hebben weet ik niet, maar wat een ongelooflijke toestand voordat we daar binnen waren.

Douchen
De ABEF had opdracht gekregen dat we ’s ochtends vroeg in het hotel voor én na het ontbijt moesten douchen. En de laatste douche ook nog eens in een andere kamer dan waar we geslapen hadden. Die kon namelijk nog wel eens sporen dragen van New Castle Disease, vogelgriep, mond- en klauwzeer, varkenspest of andere enge dierziekten die wij vieze Europeanen mogelijk hebben ingesleept. Dat we hier al enkele dagen verblijven en het land al over grote afstand hebben kunnen besmetten, deed er niet toe. 

Onze groep voor het kantoor van Sadia in Chapeco

Blauwe pakjes
Hoe dan ook, vervolgens kregen we allemaal kleren, sokken en laarzen van Sadia die we in het hotel moesten aantrekken (foto). Eenmaal binnen moesten alle losse dingen zoals armbanden, kettingen, ringen, oorbellen en fototoestellen worden ingeleverd.

Haarkapje
Daarna werden we naar een kleedkamer gebracht, waar onze zojuist zorgvuldig aangetrokken blauwe pakjes van Sadia weer uitmoesten. We kregen vervolgens nieuwe kleding en een haarkapje wat het meest weg had van een nonnenkap. Zag er erg charmant uit… Helaas geen foto kunnen maken, want de camera lag al veilig in quarantaine.

Voordat we de fabriek in konden, werden we met een soort metaaldetector gecontroleerd op metaalsporen én moesten we nog eens door diverse hygiënesluizen.

Al met al anderhalf uur werk voordat we aan de daadwerkelijke rondleiding begonnen. Sadia gaat prat op hygiëne. Dat is ook niet zo gek, omdat het vlees naar alle delen van de wereld gaat met elk hun eigen voedselstandaarden. Daarnaast stellen bedrijven zelf ook nog eens allemaal extra hygiëne-eisen, zodat Sadia een complete afdeling werknemers heeft die de hele dag auditers rondleiden. McDonald’s schijnt de strengste hygiëne-eisen ter wereld te stellen aan vleesbedrijven en aangezien Sadia voor de hamburgergigant produceert, snapte ik later het waarom van al die toestanden.

Mensen
De slachterij en fabriek waren indrukwekkend. Opvallend was het aantal mensen dat er aan het werk is. Voor elk sneetje, voor elk botje, voor elk pootje en voor elk vleugeltje is er een werknemer, zo leek het wel. Kipfilet in vier gelijke stukken snijden, gebeurt met de hand. En aangezien er miljoenen tonnen van deze stukjes de wereld over gaan, heeft Sadia daar veel handen voor nodig. Als ze bij Sadia ooit besluiten dit werk door een machine te laten doen, staan er alleen in Chapeco al direct honderden mensen op straat.
Hetzelfde geldt voor de afdeling kip-cordonbleu’s. Daar heb je een hele batterij aan mensen die speciaal zijn aangenomen om de kaas op het onderste plakje vlees te leggen én een zelfde legertje mensen die het bovenste plakje vlees daar boven op legt. Er ligt hier nog een mooie kans voor Stork…

Werkverschaffing
Sadia is overigens niet de enige van de Braziliaanse werkverschaffing. Overal valt het mij op dat er veel personeel is voor de meest simpele dingen. Hier bestaan bijvoorbeeld nog liftjongens en meisjes. Stap je de lift in, staat er een jongen of meisje die voor jou op de knop drukt. Bij restaurants heb je speciaal personeel dat je welkom heet en naar je tafel leidt. Daar worden ze afgelost door een bataljon obers dat allemaal zijn eigen taak heeft. De één zorgt voor de drank, de ander voor het eten, weer iemand anders zorgt dat de asbakjes worden geleegd (na elke sigaret!). Echt ongelooflijk. Maar ik moet zeggen dat ik dit heel erg charmant vindt, de service hier is namelijk uitstekend en uiterst vriendelijk. En wie werkloos is in Brazilië, moet zich eigenlijk schamen.

Feitjes
Tot slot even wat feitjes.

– Elke dag worden er 270.000 kippen en kalkoenen bij Sadia geslacht. Sadia is met een slacht van ruim 645 miljoen kippen per jaar de grootste kippenslachter ter wereld. Perdigão volgt op ruime afstand met ruim 530 miljoen.

– Sadia heeft alleen in Chapeco al 7.500 werknemers. Die werken allemaal zes dagen, 48 uur per week.

– Er wordt van maandag tot en met zaterdag in drie ploegen gewerkt: van 5.30 tot 15.00 uur, van 15.00 tot 22.00 uur en van 22.00 tot 5.30 uur. Als je aangenomen wordt in de dagploeg, werk je je hele leven in die ploeg. Hetzelfde geldt voor de avond- en nachtdienst. Rouleren is niet ‘im frage’. Dat wordt beschouwd als onmenselijk.

– Een gemiddelde werknemer verdient bij Sadia ongeveer 200 euro per maand. Maar…

– Eten doen ze ‘op de zaak’ voor het astronomische bedrag van 6 eurocent per maaltijd.

– De werknemers hebben een eigen Sadia-huisarts, een eigen Sadia-tandarts, een eigen Sadia-psycholoog, een eigen Sadia-fysiotherapeut een eigen Sadia-school, een eigen Sadia-voetbalclub, een eigen Sadia-fitnessclub en een eigen Sadia-buurthuis waar ze ook familiefeestjes mogen houden.

– Daarnaast krijgt elke medewerker elke maand een vleespakket ter waarde van 30 euro mee naar huis en als je op jouw afdeling werknemer van de maand bent geworden, zelfs twee.

Congres
We vliegen vanmiddag overigens naar Port Alegre. Daar wordt tot en met vrijdag het Latin American Poultry Congress gehouden. Er worden 2500 deelnemers verwacht.

Zal een echt kippenhok worden…

 

Reageer op dit artikel