Misleiding

‘Goedemorgen meneer Van de Geest. Mooi weer, en de regen van vannacht is welkom bij de boeren. Hoe gaat het met uw vrouw? Knapt ze al een beetje op?’
‘Jan, we hebben haar afgelopen vrijdag begraven.’ De emotie maakt zich van hem meester en ik sta erbij als een houten Klaas. ‘Dat wist ik niet, anders had ik wel gereageerd.’ Meneer Van de Geest vertelt: ‘Ze heeft een hersenbloeding over het hartinfarct heen gehad en dat was teveel.’
Razendsnel ga ik mijn gedachten na en kan mij niet herinneren dat ik de rouwadvertentie gezien heb. Ik betuig mijn deelneming met de excuses dat ik waarschijnlijk de advertentie over het hoofd heb gezien.
‘Dat kan, die stond alleen in het Reformatorisch Dagblad en dat lees je waarschijnlijk niet.’
Het eerste wat ik doe als ik de Barneveldse Krant krijg is bladeren naar de pagina van de rouwadvertenties. Als het een bekende of een klant is dan sturen wij een kaartje of gaan naar de condoleance. Tegenwoordig sta ik daar vaker dan op een receptie van een bruiloft.
Dit is niet de eerste keer deze week dat ik een flater sla. Mevrouw Van de Brink en daar heb je erbij ons heel veel van, was overleden. Annie was een bekende plaatsgenoot. Buiten de aula stond al een lange rij, maar als je het condoleanceregister wilde tekenen kon je een andere rij nemen. Ik sta net te tekenen en wie staat ernaast mij: Annie. Mijn hart slaat over, mijn handen trilden en ik stamelde zacht: ‘Ik kom hier voor jou, maar je bent nog springlevend.’ ‘En jij bent lijkbleek’, fluistert ze. Annie is een volle nicht van mij en we zijn even oud.
In Oostenrijk staat bij een rouwadvertentie meestal een foto van de overledene, zodat je meteen weet om wie het gaat.
Niet in ons land, daar staat vaak een foto in de krant die de overledene mooier voorstelt dan hij/zij was.
Zo gaat het ook met vlees. De hamlappen liggen er stralend bij, maar de aanbieding betreft de varkenslappen. Misleiding heet dit, maar niemand van onze vakbroeders of organisaties trekt aan de bel.

Jan